دارند ریه‌های تهران را می‌بُرند و ما فقط تماشا می‌کنیم!
این صدای اره نیست؛ صدای خفه شدن طبیعت است! صدای جان دادن درختانی که سال‌ها طول کشید تا قد بکشند، سایه بدهند و هوای این شهر آلوده را قابل‌تحمل کنند.
جنگل چیتگر چه گناهی کرده که باید قربانی بی‌تفاوتی و بی‌مسئولیتی شود؟! درخت که زبان ندارد فریاد بزند، اما هر تنه‌ای که روی زمین می‌افتد، فریادی است که وجدان ما را نشانه می‌گیرد.
آن‌هایی که امروز تبر به ریشه درختان می‌زنند، جواب نسل‌های فردا را چه خواهند داد؟
تهران بدون درخت، شهری خفه در دود و حسرت است. نگذاریم چیتگر فقط به خاطره‌ای سبز در عکس‌های قدیمی تبدیل شود.
درختان را قطع نکنید؛ ما برای نفس کشیدن به آن‌ها نیاز داریم!